Er is een pakje aangekomen, hoorden we tijdens de vakantie van de buren. Maar we hadden niks besteld. Wat kon dat toch zijn?
Nog even de bestelhistorie doorgenomen, maar echt, alles was voor vertrek al gearriveerd. Het raadsel bleek een bijzondere verrassing: een bedankbrief met een cadeautje van Amnesty International, waar de ledenadministratie zo perfect op orde is dat zij weten dat ik vijftig jaar geleden lid was geworden.
Ja, dat was als scholier. We hadden een schrijfgroep van leerlingen met ondersteuning van een leraar. Helaas weet ik niet meer wie van onze bevlogen docenten deze taak op zich had genomen. Ik denk dat we maandelijks bij elkaar zaten tijdens een middagpauze om te doen wat we konden doen tegen tirannen en dictators: schrijven. Ansichtkaarten naar gewetensgevangenen om ze een hart onder de riem te steken, brieven naar de autoriteiten om te pleiten voor vrijlating en tegen de doodstraf.
Het was dankbaar werk, in die zin dat we het gevoel hadden dat we iets konden doen. Heel soms kwam er iets terug, of hoorden we van Amnesty dat een gevangene vrij was gekomen. Het zijn kleine stapjes, maar elke kleine stap heeft betekenis.
Er zijn in die vijftig jaar periodes geweest dat ik niet schreef. Andere zaken kregen voorrang, maar Amnesty bleef een doel dat op steun kon rekenen. En met de komst van brievencampagnes via internet is het schrijven een stuk makkelijker geworden. Ik ben weer een radartje in de campagnes, daar is in de wereld van de 21ste eeuw meer dan genoeg aanleiding voor.
Meedoen? Begin vandaag, ook als je niet zeker weet of je vijftig jaar lid kunt blijven.